Kajetan Sosnowski
Malarz, urodzony w 1913 w Wilnie, zmarł w 1987 w Warszawie.

Znany jest przede wszystkim ze swoich prac malarskich, tworzonych w okresie działalności GRUPY 55. Był jednak nazbyt niespokojnym duchem, aby jego aktywność, i jego twórczość, sprowadzać tylko do tamtego etapu. Uprawiał nie tylko malarstwo, także rysunek i - rzadko - rzeźbę. Ponadto istota jego prac malarskich wykraczała poza tradycyjne ramy dyscypliny.

Studia odbył w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Tadeusza Pruszkowskiego i Wojciecha Jastrzębowskiego (1934-39). Najwcześniejsze prace malarskie, wykonane przezeń jeszcze w czasie okupacji (spędził ją w Siedlcach, gdzie utworzył tajne komplety artystyczne), nosiły jednak wyraźniejsze ślady wpływów postimpresjonizmu niż akademickich profesorów. Z okresu wojny pochodzą również próby graficzne Sosnowskiego - fluoroforty i drzeworyty (obie techniki opanował dzięki współtwórcy chełmskiej "Kameny", Zenonowi Waśniewskiemu).

Po wojnie Sosnowski włączył się aktywnie w organizację życia artystycznego. Założył szkołę plastyczną w Siedlcach, szkoły artystyczne w Łodzi oraz współtworzył tamtejszy oddział Związku Polskich Artystów Plastyków. W latach 1947-51 współpracował z tygodnikiem "Kuźnica" - jako projektant szaty graficznej, ilustrator, a także autor tekstów. W roku 1949 wraz z redakcją "Kuźnicy" przeniósł się do Warszawy. Tutaj związał się ze środowiskiem artystów, krytyków i pisarzy, które z jednej strony tworzyli przyszli członkowie GRUPY 55, z drugiej zaś osoby takie, jak między innymi Anna Kamieńska i Jan Śpiewak, Stanisław Jerzy Lec, Maria Kurecka i Witold Wirpsza, Wiktor Woroszylski, Zofia Stefanowska i Stefan Treugutt, Alicja Ślesińska, przede wszystkim zaś Miron Białoszewski, u którego na Tarczyńskiej wielokrotnie bywał. Swoje znajomości w kręgach literackich rozszerzył w latach 1965-72, kiedy prowadził dział plastyczny w miesięczniku "Poezja".

Z oczywistych względów najściślejsze kontakty utrzymywał Sosnowski z GRUPĄ 55, której był współzałożycielem - obok Mariana Bogusza, Zbigniewa Dłubaka, Andrzeja Szlagiera i Andrzeja Zaborowskiego. Uczestniczył we wszystkich jej wystawach, podobnie jak uczestniczył w działalności powołanej przez nią do istnienia Galerii Krzywe Koło. Z artystami skupionymi wokół Bogusza wziął między innymi udział w pierwszym, kontestacyjnym, pokazie GRUPY 55, który zorganizowano w chwili, kiedy propozycja zespołowego wystąpienia w ramach OGÓLNOPOLSKIEJ WYSTAWY MŁODEJ PLASTYKI "PRZECIW WOJNIE, PRZECIW FASZYZMOWI", przygotowywanej w warszawskim Arsenale, została odrzucona przez jej organizatorów.

Brał również udział między innymi w II Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Warszawie w roku 1957. Aktywnie współpracował z Boguszem podczas kształtowania programu Galerii El w Elblągu oraz tamtejszego BIENNALE FORM PRZESTRZENNYCH. Często pojawiał się na laboratoryjnych imprezach lat 60.; chętnie wystawiał w awangardowych galeriach lat 70. Przyczynił się do utworzenia Galerii 72 w Chełmie Lubelskim, gdzie spędził dzieciństwo (rodzina Sosnowskich wyjechała z Wilna w 1920 roku, uchodząc przed wojskami radzieckimi, i osiadła właśnie w Chełmie). Obecnie galerię firmuje wyłącznie Muzeum Chełmskie.